Aktualne stanowisko orzecznictwa co do zasady wyraźnie przyjmuje, iż nawet jednorazowa nieobecność w pracy może zostać uznana za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Tym samym, nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy może powodować niewątpliwie rozwiązanie z pracownikiem umowy bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Wątpliwości natomiast budziła możliwość zastosowania w/w trybu w przypadku zatrudnienia pracownika w systemie zadaniowym czasu pracy. Jest to bowiem specyficzny system czasu pracy uregulowany w art. 140 k.p. umożliwiający odstąpienie od mierzenia pracy za pomocą miernika określonego jednostką czasu, na rzecz zadaniowo-wynikowego (tak: prof. dr hab. W. Muszalski, Kodeks Pracy. Komentarz, Warszawa 2017). Zastosowanie powyższe systemu czasu pracy jest możliwie gdy uzasadnia to rodzaj pracy, jej organizacja albo też miejsce jej wykonywania. Dotyczy to więc tych rodzajów prac, przy których nie można z góry wymierzyć potrzebnego czasu dla wykonania typowych zadań pracowniczych albo nie da się precyzyjnie określić pory doby, w której praca powinna być wykonana. Zadania wyznaczane pracownikowi powinna cechować możliwość względnie samodzielnego ich wykonania (tak: prof. dr hab. W. Muszalski, Kodeks Pracy. Komentarz, Warszawa 2017). W tym miejscu podkreślić należy, iż samodzielność nie oznacza braku podporządkowania kierownictwu pracodawcy, ale to, że pracownik – w ustalonych granicach – będzie mógł sam zdecydować, kiedy i z jaką intensywnością wykona wyznaczone mu zadania, które uwarunkowane są często okolicznościami obiektywnymi, a więc będzie samodzielnie kształtował optymalny w danych warunkach rozkład czasu pracy, w tym wyznaczy początek i koniec dnia pracy (tak: prof. dr hab. W. Muszalski, Kodeks Pracy. Komentarz, Warszawa 2017).

Skoro więc pracownikowi pozostawia się możliwość samodzielnego wykonania pracy i jej organizacji, to pojawił się spór w doktrynie czy w tymże systemie czasu pracy możliwe jest rozwiązanie z pracownikiem umowy bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w przypadku nieobecności pracownika w pracy. Ostatecznie stanowisko w przedmiotowym zakresie zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 2017 r., wskazując, że akceptowane są poglądy, że zatrudniony w zadaniowym czasie pracy pracownik ma duży zakres swobody w kształtowaniu swego czasu pracy. Należy także stwierdzić, że powyższe zasady nie wykluczają możliwości wydania pracownikowi zatrudnionemu w zadaniowym czasie pracy polecenia określającego m.in. miejsce lub godziny wykonania określonych czynności, które mieszczą się w zakresie obowiązków pracowniczych. Podsumowując przedmiotowe zagadnienie Sąd Najwyższy wskazał, iż w razie zarzucenia pracownikowi zatrudnionemu w zadaniowym czasie pracy ciężkiego naruszenia podstawowego obowiązku pracowniczego, polegającego na nieobecności w pracy, pracodawca może zastosować tryb rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia (na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p), jednakże konieczne jest wykazanie bezprawności działania, winy oraz w szczególności sprecyzowanie na czym polegało naruszenie lub zagrożenie interesów pracodawcy. Ten ostatni element powinien być niewątpliwie oceniany w kontekście wykonania przez pracownika zadań (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II PK 202/16).

Informujemy, że powyższy artykuł nie jest opinią ani poradą prawną i nie może służyć jako ekspertyza przed sądem, urzędem czy osobą prywatną. Proszę pamiętać, że ze względu na długość opracowania artykuł dostarcza jedynie informacji ogólnych, które w konkretnym przypadku nie mogą zastąpić porady prawnej.

Przypominamy, że osoby posiadające Ochronę Prawną CDO24 mogą zawsze, na bieżąco zasięgnąć dodatkowych informacji w departamencie prawnym CDO24 pod numerem telefonu 801 003 138. Pozostałe osoby zainteresowane posiadaniem ochrony prawnej zapraszamy do zapoznania się z ofertą CDO24 na stronie internetowej www.cdo24.pl.

Autor: Bartosz Duda